• en
  • de
2020-09-14

Echokardiografia 3D – co to takiego?

Lekarze korzystają z wielu metod diagnostycznych przy ocenie stanu zdrowia pacjenta i potwierdzeniu stawianych diagnoz. Kardiolodzy posługują się przy tym między innymi echokardiografią, czyli echo serca. Co to za badanie i w jaki sposób technologie 3D usprawnią jego wykonywanie?

Co warto wiedzieć o echokardiografii?

Jedną z często wykorzystywaną metod badania pracy serca jest echokardiografia, inaczej echo serca. To metoda przezklatkowa, przezprzełykowa i dopplerowska, w której można w nieinwazyjny sposób ocenić budowę i działanie zastawek serca. Kardiolog może na podstawie takiego badania dokonać pomiaru wielkości i pracy komór serca i zdiagnozować ewentualne wady, jakie występują w obrębie tego narządu. Echokardiografia jest obok EKG serca jednym z najważniejszych badań w pracy kardiologa i kardiochirurga.

W klasycznym wymiarze echo serca wykonywane jest przy wykorzystaniu ultradźwięków, czyli po prostu USG. Na monitorze aparatu USG lekarz może sprawdzić, jak pracuje serce, wykryć zaburzenia rytmu serca, czy stwierdzić, czy pacjent przebył zawał.

Echokardiografia tradycyjna a echokardiografia 3D

W ciągu ostatnich 10 lat rozwinęły się nowe metody obrazowania i diagnostyki w medycynie, między innymi za sprawą rozwoju technologii addytywnej i inżynierii odwrotnej. Technologia 3D w medycynie wprowadza lekarzy, a wraz z nimi pacjentów w zupełnie nową erę.

Czytaj także: Druk 3D w medycynie

Echokardiografia tradycyjna coraz częściej może być zastępowana echokardiografią 3D, czyli trójwymiarowym badaniem echokardiograficznym w czasie rzeczywistym. Badanie to dostarcza wielu cennych informacji diagnostycznych, podobnie jak klasyczna echokardiografia, jest nieinwazyjne i całkowicie bezpieczne dla pacjenta.

Główna różnica pomiędzy echokardiografią tradycyjną, a w technice 3D tkwi w zastosowaniu odpowiedniej głowicy. Uzyskanie trójwymiarowego obrazu bijącego serca jest możliwe przy użyciu głowicy matrycowej. Ułożone w niej w układzie podłużnym i poprzecznym kryształy piezoelektryczne pozwalają na uzyskanie wiązki ultradźwięków o kształcie piramidy. Przy echokardiografii dwuwymiarowej stosowana jest z kolei głowica sektorowa, w której kryształy te są ułożone szeregowo. Takie skanowanie 3d daje możliwość uzyskania lepszej rozdzielczości przestrzennej i czasowej.

Na co pozwala echokardiografia 3D?

Przy echokardiografii 3D można uzyskać dowolne rekonstrukcje dwuwymiarowe, zobaczyć przestrzenną prezentację struktur serca, jakie można przeglądać w dowolnej perspektywie. Wyniki takiego badania ułatwiają zrozumieć, jakie są zależności anatomiczne w sercu oraz stwierdzić złożoność wad wrodzonych tego narządu. Staje się to przydatne m.in. przy planowaniu leczenia zabiegowego. Kardiolodzy wykorzystują echokardiografię 3D to szczegółowej oceny morfologii zastawek serca i wszystkich struktur w jego obrębie.

Badanie choroby wieńcowej

Przy chorobie wieńcowej, na którą cierpi coraz więcej osób starszych, obrazowanie w postaci echokardiografii 3D umożliwia szybsze i proste uzyskanie obrazów i ocenę na ich podstawie kurczliwości.

Stosowane są i inne metody obrazowania w 3D serca. Zalicza się do nich badania inwazyjne, takie jak ultrasonografia wewnątrzwieńcowa, czyli USG w obrębie naczyń wieńcowych. Na nowoczesnych salach operacyjnych stosowane jest też połączenie obrazowania inwazyjnego i nieinwazyjnego, czyli właśnie echokardiografia 3D, ale przeprowadzana tak, że w przełyku uśpionego pacjenta umieszczana jest przez lekarza głowica aparatu USG. Pozwala to na precyzyjną ocenę i obrazowanie szczegółów struktur serca.

Monitorowanie pracy serca

Dzięki bieżącemu monitorowaniu pracy serca w 3D w czasie rzeczywistym, można podjąć m.in. decyzję o rozszerzeniu tętnic wieńcowych czy o konieczności naprawy ubytków w przegrodach narządu. Bez otwierania klatki piersiowej kardiolog może „dostać się” do serca i zobaczyć, jak funkcjonuje. Pozwalają na to nowoczesne metody 3D, stosowane w takich badaniach jak echo serca. Normy są porównywane z uzyskiwanymi wynikami, a lekarz może w ten sposób diagnozować pacjentów oraz dobierać dla nich odpowiedni tryb leczenia.