W 2018 roku firma B3D s.c. została objęta dofinansowaniem na operację w ramach działania „Realizacja lokalnych strategii rozwoju kierowanych przez społeczność” objętego Priorytetem 4 Zwiększenie zatrudnienia i spójności terytorialnej w zakresie Programu Operacyjnego „Rybactwo i Morze” na lata 2014 – 2020, w ramach celu: Wspieranie różnicowania działalności w ramach rybołówstwa przemysłowego i poza nim, wspieranie uczenia się przez całe życie i tworzenie miejsc pracy na obszarach rybackich i obszarach akwakultury obejmującej różnicowanie działalności lub dywersyfikacja zatrudnienia osób wykonujących pracę związaną z sektorem rybołówstwa i akwakultury przez tworzenie lub utrzymanie miejsc pracy niezwiązanych z podstawową działalnością rybacką. Operacja jest realizowana pt. „Alternatywny rozwój lokalnej działalności gospodarczej w innowacyjnych technologiach”. W wyniku realizacji operacji zostanie osiągnięty cel określony jako: Szeroko rozumiany rozwój przedsiębiorstwa w zakresie jakościowym i ilościowym. Efektem operacji jest wzrost zatrudnienia poprzez utworzenie miejsca pracy w ilości 1 etatu oraz wzrost dochodowości przedsiębiorstwa. Całkowita wartość operacji to 226.487,40 zł; wartość pomocy finansowej przyznanej na realizację operacji: 92.068,00 zł; współfinansowanie ze środków Unii Europejskiej, w ramach EFMR, wynosi 78.258,00 zł.
  • en
  • de
2019-07-08

Działanie drukarki 3D

nauka-drukowania-3d

Co to jest druk 3D

Rozpocznijmy od nomenklatury, ponieważ drukowanie przestrzenne ma różne nazewnictwo. Najczęściej używa się sformułowania druk 3D, ale wśród profesjonalistów możemy spotkać się z takimi określeniami jak technika przyrostowa, technologia addytywna lub metoda stereolitograficzna. Sprowadzają się one do wytwarzania obiektów poprzez nakładanie na siebie kolejnych warstw z materiału budulcowego. Jest to technika produkcji, która stanowi opozycję dla klasycznych metod subtraktywnych takich jak obróbka CNC.

Metody druku 3D

Technologia druku przestrzennego jest rozwijana od 1984, kiedy Amerykanin Charles Hull opracował metodę selektywnego utrwalania promieniami lasera nanoszonej warstwami żywicy światłoczułej. Od tego czasu cała branża intensywnie się rozwija - obecnie możemy wyróżnić kilka metod addytywnych takich jak FDM, SLA, DLP, SLS, DMP, DMLS  SLM, CJP. Różnią się one istotnymi kwestiami technologicznymi, dlatego nie każda drukarka 3D działa w ten sam sposób. Mają wiele cech wspólnych, ale różnią się bardzo ważnymi niuansami, takimi jak budowa, specyfikacja techniczna, a nawet koszt druku.

Drukowanie przestrzenne i obsługa drukarki

Sposób działania drukarki 3D

Konfiguracja drukarki 3D uwzględnia wiele istotnych komponentów takich jak głowica, stół roboczy, ekstruder, silniki krokowe, termistory czy prowadnice. Należy również pamiętać, że inaczej będzie skonstruowana drukarka 3D przemysłowa od drukarki 3D do użytku domowego. Ta pierwsza będzie nie tylko większa, ale również bardziej zaawansowana technologicznie i zbudowana z podzespołów najwyższej jakości. Doskonale potwierdzają to ceny drukarek 3D. Proste modele można kupić już za kilkaset złotych, natomiast w przypadku urządzeń profesjonalnych kwoty oscylują na poziomie od kilkunastu do kilkudziesięciu tysięcy złotych.

Jednak na ogół poszczególne elementy są przymocowane do ramy, a wśród nich najważniejszą funkcję pełni głowica. Jest ona napędzana przez silniki krokowe, których praca jest definiowana przez specjalne sterowniki. Funkcją głowicy jest stapianie w wysokiej temperaturze nakładanego warstwowo filamentu, który najczęściej w formie zwoju jest umieszczony na specjalnym uchwycie.  W zależności od wybranej technologii druku może to być żywica światłoczuła, sproszkowane materiały syntetyczne, takie jakie ABS lub Nylon, a nawet materiały metalowe, szklane i drewnopodobne. Proces wydruku odbywa się na stole roboczym - musi być ustawiony w pozycji startowej. To na niego nakładana jest warstwa bazowa, która zostaje spieczona przez wiązkę lasera. Głowica porusza się od pierwszego punktu modelu na stole zgodnie ze współrzędnymi XY i znajduje się wysokości warstwy modelu. Po utwardzeniu pierwszej warstwy stół roboczy obniża się lub głowica zostaje uniesiona (w zależności od modelu drukarki) i zostaje nałożona kolejna warstwa. Cały proces jest powtarzany do uzyskania obiektu o zdefiniowanej wcześniej geometrii. Po zakończeniu wydruku głowica drukarki wraca do pozycji startowej i automatycznie stygnie. Na tym kończy się proces samego wydruku, ale przy niektórych technikach druku np. SLM należy również poczekać na wystygnięcie drukowanego modelu.